اصلا اینجا رو یادم رفته بود . خیلی وقت بود کلی حرف تو دلم بود واسه گفتن و دنبال یه جایی میگشتم واسه گفتنشون …. فکر نمیکردم این آلونک قدیمی هنوز هم با آغوش باز منتظرم باشه!

مرسی وردپرس…..

اپیسود2: دوست پزشکی داشتم ، فرهنگ دوست و ادبیاتی که بزرگترین خلافش روزی 6-5 عدد سیگار کشیدن بود . من بطور ناخودآگاه  دوستداران شاملو را دوست میدارم و دکتر ما هم شیدای شاملو بود . هر چند بعدها که بیشتر نزدیک شدیم ، بیشتر شیفته سخت کوشی و قدرت مدیریتش شدم . از حق نباید گذشت که به گردن من حق زیادی دارد و از او خیلی آموخته ام ، آنقدری که تا زنده ام سپاسگذارش ام . گذر زمان و روند زندگی ما را از هم دور کرد . شاید دو سالی از او بی خبر بودم . تا اینکه  از یکی از دوستان مشترک سراغش را گرفتم . آنچه شنیدم را به سختی باور کردم .  کلاهبرداری میلیاردی دکتر چیزی نبود که بشود ، براحتی آنرا پذیرفت . اما  متاسفانه بعد ها از صحتش مطمئن شدم . دکتر ما در یک خانواده فرهنگی رشد یافته بود و پدر و مادرش معلم بودند . تا جایی که ذهن من یاری میکند ، تمام خاطراتم از او خوبی و خیر خواهی دیگران بوده . اما ایراد کار از کجاست که در عرض 3-2 سال از عرش به فرش افتاد ؟

اپیسود3 : چند روز پیش با یکی از دوستانم کاری داشتم ، گفت بیا دنبالم ، من میخواهم بروم بیرون خرید کنم ، در طول مسیر با هم گپ میزنیم . وقتی سوار شد ، گفت : “من حوله میخواهم ، برویم به فلان فروشگاه” . فروشگاه مذکور در سمت دیگر شهر قرار داشت و حدودن نیم ساعتی فاصله داشت . ساعت هم حدود 10 شب بود و من میخواستم پس از انجام گفتگو هایمان خیلی زود به خانه برگردم . در جواب دوستم گفتم : ” نه اونجا حوله هایش به درد نمیخورد ، من قبلن خریده ام و راضی نیستم ” . و برای خرید به یک فروشگاه نزدیک تر رفتیم . اول از همه باید این نکته مهم را ذکر کنم که دروغ نگفتم . من آن حوله را پیش تر خریده و راضی هم نبودم ، ولی اگر بخواهم صادقانه و با موشکافی به موضوع نگاه کنم ، شاید در آن لحظه اصلن به حوله فکر نکردم . اصل موضوع این بود که من بعد از یکروز کاری فشرده ، حوصله رانندگی تا آن فروشگاه را نداشتم . امروز بعد از حدود یک هفته ، هنوز آن رفتار را دارم سبک و سنگین میکنم . بیشتر دارم به این فکر میکنم که چرا صراحت و صداقتم را با یک جمله غیر واقعی عوض کردم ؟ آیا من هم عوض شده ام ؟ من این واقعیت را فهمیده ام که تغییرات ریز و درشت مرا دیگران بهتر از من میبینند . چه راهی برای فهمیدنشان هست ؟

رفتارها ، تغییرات و احساسات زیرپوستی را سالها پیش در کتابهای میلان کوندرا خوانده بودم . خزنده ، آهسته و در سکوت محض ، اما با تاثیرات بزرگ و غیر قابل باور.

کتاب هایی از این دست را به آهستگی میخوانم . شاید هر روز یا هر چند روزی  ، چندین برگه از آنرا . و بیشتر سعی میکنم به عمق مطلب خوانده شده فکر کنم  . اتفاقی که تقریبن دو هفته ذهنم را درگیر این کتاب نسبتن کوچک کرد ، البته با کمی تفاوت . من میخواستم یک نمونه کوچک از طراحی دیدگاه را برای زندگی شخصی خودم پیاده سازی بکنم . ولی بعد از اینکه کمی روی آن فکر کردم نا خود آگاه تنبلی من را  به این سمت حرکت داد ،  که مگر تا بحال چند نفر در دنیا زندگی شان دارای یک دیدگاه محکم و مشخص بوده که تو به آن نیاز داشته باشی ؟ دیدم تقریبن اکثر کسانی که من میشناسم را میتوان در دسته  “زنده مانی” کنندگان جای داد . زندگی میکنند ، چون زنده اند . و البته نتایجی هم که از زندگی میگیرند ، را دوست ندارم . ناگفته نماند که اگر از زاویه کتاب کن بلانچارد به جامعه امروز ایرانی نگاه کنیم ، متوجه میشویم که دیدگاه رایج در جامعه  امروزمان ، یک مسیر از بالا به پایین دارد و علت خیلی از مشکلات و ناهنجاریهای رفتاری مان هم در قالب دیدگاه تزریق شونده به جامعه ، قابل تجزیه و تحلیل است.

بعد از چند روز خود درگیری ،  به یک حس خاصی رسیدم . اینگونه نتیجه گیری کردم که اگر زندگی ام را محکم و دو دستی نچسبم ، تقریبن نباید انتظار بدست آوردن نتیجه جدید و مفیدی برای خود ، خانواده و جامعه ام داشته باشم . باز تنبلی به من نهیب زد که اینگونه زندگی کردن ، خیلی خیلی مشکل است . مگر تو چند نفری که هم بتوانی بطور کامل خودت ، خانواده ات ، شغلت ، مسایل مالی ات ، روابط اجتماعی ات و هزاران مسئله ریز و درشت دیگر را تحت کنترل و مدیریت داشته باشی ؟ اینجا بود که من واقعن جلوی جناب تنبلی سرم را پایین انداختم و چندین و چند روز در افکار خودم غرق شدم . با نگاهی به زندگی گذشته خودم تا حد زیادی درستی نظریه تنبل خان را دیدم . هر وقت خواسته ام روی یک مسئله فوکوس کنم ، در جاهای دیگر تقریبن خرابی به بار آمده است . این نتیجه گیری حکم آب سردی داشت  بر خیلی از نتایج ، عملکرد ها و تصمیم گیری هایم . حتی کار به گله گذاری از خدا هم رسید . گفتم : ” خدایا  زندگی به این سختی را نمیخواهم . توانایی ها و استعدادهای محدودی بمن دادی و کلی هم انتظارات ریز و درشت از من داری . ” البته نا گفته نماند به جنبه های مثبت این مسایل هم فکر کردم . مثلن از این زاویه هم نگاه کردم که ، وقتی بوده اند کسانی که توانسته اند زندگی و تمام ابعاد آنرا تحت  کنترل خود در بیاورند ، چرا من نتوانم؟ چه نقطه ضعفی دارم که نتوانم؟ و دقیقن همین نوع نگاه به مسئله به فریادم رسید . دیدم زندگی و نتایج خوب ، هزینه کردن میخواهد .

یادش بخیر ، در دانشگاه استادی داشتیم که به سخت گیری شهره بود . از آن موجودات بی نظیر ، درستکار و موفق . مهم نبود که قرار است به شما چه درسی بدهد . تا وقتی مطمئن نمیشد که شما آن درس را بخوبی فرا گرفته اید ، محال بود شما آن درس را پاس کنید . برای یک درس دو واحدی بجز 150 صفحه جزوه و چندین کتاب مختلف بعنوان مرجع ، حتمن یک پروژه هم تعریف میکرد که راهی بجز انجام عملی آن نداشتید . همیشه هم یک تکیه کلام داشت : ” دانشجو باید زجر بکشد.” شاید در هر روز چندین بار این جمله را تکرار میکرد . آنروزها همه از دستش ناراضی بودیم و چه حرفهایی که نثارش نمیشد . خیلی ها میگفتند فلانی ناراحتی روانی دارد و از اذیت و آزار دیگران لذت میبرد . این حرف ها تا زمانی ادامه داشت که به سال آخر رسیدیم و درس خواندن های کنکور فوق لیسانس شروع شد . آنجا بود که همه قدر سخت گیری های استاد مان را دانستیم . آنجا بود که همه نتایج را به چشم دیدیم . استادمان دانشجوی واقعی تربیت کرده بود . کسی که میداند برای نتیجه گرفتن باید سختی کشید .

نا خود آگاه شعر در آستانه شاملو به ذهنم می آید:

نه به هياءت ِ گياهي نه به هياءت ِ پروانه‌يي نه به هياءت ِ سنگي نه به هياءت ِ برکه‌يي ،
من به هياءت ِ «ما» زاده شدم
به هياءت ِ پُرشکوه ِ انسان

تا در بهار ِ گياه به تماشای رنگين‌کمان ِ پروانه بنشينم
غرور ِ کوه را دريابم و هيبت ِ دريا را بشنوم
تا شريطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ خويش معنا دهم

که کارستاني ازاين‌دست
از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
بيرون است.

- پ. ن.1 : گفتنی ها کم نیست من و تو کم گفتیم .
نوشتن در اینجا را دوست دارم . راحت بگویم به اینجا محتاجم برای گفتن . چندین برابر مطالب نوشته شده در اینجا را روی کاغذ های کوچک مینویسم و در جیبم میگذارم که به محض محیا شدن فرصت بنویسمشان ، اما چشم بر هم میگذارم ، میبینم یک ماهی گذشته و کلی کاغذ های ننوشته شده در جیبم باقی مانده . از طرفی نوشتن یک مطلب کامل و گویا را به نوشتن چندین مطلب سطحی و ویرایش کافی نشده ترجیح میدهم . راستش وقتی به آقااجازه نگاه میکنم ، از اینکه بازدید کنندگانم زیاد شوند میترسم .

 ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست                  عرض خود میبری و زحمت ما میداری

خوشبختانه مطلب زیر را هم دیدم و کمی از ناراحتیم کاسته شد . چون  اگر اینگونه که عزیز گفته  باشد ، این حرکت بچه گانه فقط  به معروفیت بیشتر بالاترین کمک کرده است.

” توضیح عزیز از مدیران بالاترین  درباره اتفاقات امروز :

حمله کاملا برنامه ریزی شده بوده و طبق لاگ دیشب به سرور دسترسی پیدا کردند یا از دیشب حمله رو شروع کردند. سرور رو هک کردن و اونو از دسترس خارج کردن (اونم امروز بعد از ظهر در شلوغ ترین ساعت کاری بالاترین) و دومین رو یک جای دیگه ست کردند. بک اپ ها سالمند ( برای امنیت بیشتر توضیح نمی‌دم ) ولی کل هارد رو فرمت کردند.جای نگرانی نیست. بک آپ داریم از همه دیتابیس. دومین هم سفت و سخت ثبت شده و به این راحتی‌ها کسی نمی‌تونه اونو از بالاترین بگیره. فقط زمان می‌بره.“

چند وقتی است در یک موقعیتی قرار گرفته ام که تصمیم گیری در مورد رفتار درست برایم خیلی مشکل است . واقعیت این هست که لحظات اینگونه در زندگی ام کم نبوده و نخواهد بود . لحظه ای که حتی شاید چندین ساعت و روز و هفته و ماه فکر کردن ، هم نتواند من را به یک تصمیم منطقی و همه جانبه برساند . در این یک مورد خاص چند تا مسئله دیگر هم دست بدست هم داده اند و چند روزی است  ذهن من را درگیر کرده اند.

دوست عزیزی دارم ، یادگار روزهای خوب دانشجویی ، که سال آخر را با هم در یک خانه بیاد ماندنی سپری کردیم . شخصیت فرهنگی ، ادبیاتی منحصر بفردی است . چند سالی از من بزرگتر است و طبیعتا چند سالی هم زودتر از من مزدوج شده .  صادقانه بگویم آنقدر زندگی زیبایی دارند که برای ما همیشه الگو و مثال اند . یکی ، دو هفته پیش ، یکروز خانمش برای سوال در مورد یک موضوع کاری ، با من تماس گرفت ودر بین صحبت هایش حسابی از دست شوهرش گلایه داشت ، راستش به این نتیجه خطرناک رسیده بود که شوهرش مانع پیشرفتش است . حتی میگفت : فلانی آویزون من است . این کلمات و جملات تا دو-سه روز بعدش تو گوشم آژیر خطر میزدند.   گزینه هایی که به عنوان یک دوست صمیمی و مورد اعتماد این زوج داشته  و دارم را با توجه به شناخت چند ساله ام از آنها در زیر لیست میکنم . با نظرات خود برای یک تصمیم گیری درست ، من را راهنمایی کنید.

1 – من ذاتن دوست دارم به مسایل ساده نگاه کنم . اولین راه حلی که به ذهنم رسید این بود که به دوستم عین واقعیت را بگویم تا او متوجه عمق ماجرا شود و بداند که  خانمش در گذر زمان از دستش ناراحت شده  و او نیاز دارد که یک تحول اساسی در زندگی شان ایجاد کند . اما از نتایج بعدی اش خیلی ترسیدم . اول از همه این که اگر میشد روی نتیجه این روش حسابی باز کرد ، خانمش باهوش تر و فهمیده تر از این حرفهاست که از آن استفاده نکند ، چه مستقیم و چه غیر مستقیم . یکی اینکه آنقدر با هم صمیمی هستند که راحت به هم حرفهایشان را بگویند ، و صد البته  با توجه به اینکه خانم بدلیل رشته دانشگاهی اش ، کتابهای زیادی در مورد مشاوره های روانشناسی هم خوانده است و آگاه است که ناراحتی ها را باید عنوان کرد .  دومن هم نمیخواهم از اعتماد کسی سواستفاده کرده باشم ، حتی در جهت منافع خودش . راستش بعدش هم ترسیدم  که این اختلافی که امکان دارد  در گذر زمان خود به خود حل شود ، اینطوری تبدیل به یک دعوای غیر قابل کنترل شود ، که نتوان آنرا جمع وجور کرد . از طرف دیگر ،  واقعن دیدگاه خانمش نگران کننده بود .

2- دومین راهی که به ذهنم رسید ، این بود که بتوانم غیر مستقیم روی رفتارهای دوستم  که باعث ایجاد این تفکر در همسرش شده بود ، تاثیر بگذارم . بدون اینکه خودش متوجه شود . این تاثیر گذاری غیر مستقیم یا باید حضوری باشد ، که عملن بدلیل اینکه ما در دو شهر مختلف زندگی میکنیم ، شدنی نیست ، یا زبانی که  میشود پند و اندرز و نصیحت ، که نتیجه عکسش ، نگفته پیداست . پس عملن نمیتوانم روی این گزینه هم زیاد  فکر کنم .

3- راه دیگرم : هیچ حرفی نزنم و بی تفاوت از کنار قضیه عبور کنم . درهمین ابتدا باید بگویم  ، که این رفتار را بهیچ عنوان شرط دوستی نمیدانم . اگر کسی در موقعیت مشابه در مورد من بخواهد تصمیم گیری کند و نهایتن به این نتیجه برسد که من را در مشکلاتم ، تنها رها کند و سرنوشتم برایش مهم نباشد ، چگونه میتوانم  او را دوست بنامم ؟  ذکر این نکته ضروری است که تجربه شخصی ام در روابط اجتماعی به من میگوید : این گزینه عاقلانه ترین و بی دردسر ترین راه است . نه کسی ناراحت میشود و نه دست آخر همه کاسه و کوزه ها سر من شکسته میشود .  اما مگر ما فقط دوست خوشی ها هستیم و نباید در موقعیت های حساس زندگی به یکدیگر کمک کنیم ؟ خدای ناکرده اگر مشکلی پیش آمد ، من چگونه میتوانم به روی آنها نگاه کنم ؟

4- مطمئنن گزینه های دیگری هم میتوان در نظر گرفت . یکی که به آن بیشتر از بقیه فکر کردم ، بنا بر تجربه خودم در زندگی شخصی ام ، توصیه خانم به مراجعه به یک روانشناس و مشاور خانواده شناخته شده و چاره جویی از وی است . راه حل هایی که مشاوران میدهند ، بشرط آنکه مشاور کاربلدی باشد ، کاملا مشکل گشا هستند . چون از بالا به مسایل نگاه میکنند و مشکل را راحت تر از ما میبینند ، در نتیجه بهتر هم میتوانند آنرا حل کنند . مشکل این راه آنست که  اگر هم طرفین بپذیرند که مشکل حاد است و نیاز به برطرف کردن دارد ، میدانم که از عهده خرج مشاور بر نمی آیند . چرا که  یکی از مسایل بر سر ضعف مالی شان است.

گاهی هم فکر میکنم ، شاید چون من از گذشته آنها را زوج خوشبخت و بی مشکلی میشناخته ام ، الآن مسئله را بزرگتر از آنچه هست میبینم . و همینطور خیلی تفکرات دیگر که  اگر بخواهم آنها را اینجا شرح بدهم ، حسابی حوصله تان سر میرود و نمیتوانید بمن کمکی بکنید . پس همینجا بحث را میبندم و به انتظار همفکری هایتان مینشینم .

خبرنامه امیرکبیر: دفتر تحکیم وحدت پیرامون فجایع خونبار غزه اطلاعیه ای منتشر و کشتار غیرنظامیان را محکوم کرد. متن این اطلاعیه به شرح زیر است:

 آنچه هفته های متمادی است در غزه اتفاق می افتد، قصه ی بیش از نیم قرن منازعات مناطق فلسطینی است که لکه ی خونبار و ننگینی بر صفحات تاریخ بشریت در استمرار خشونت و میل به جنگ افروزی است. انسان های بی دفاعی که سال هاست ذیل بی تدبیری رهبران و کوردلی و فرصت طلبی سایر دول منطقه، قربانی این جنگ شده اند، تجسم خشونت در رسم منحط خونریزی و جنگ اند؛ مسأله ای که هر وجدان سلیمی را در انزجار از تداوم این وضعیت به درد آورده و مصر می کند.

 بدیهی است که هر نوع کشتاری از طرف هر گروه و فرقه و حکومتی که صورت بگیرد، از آنجا که حرمت و کرامت بشریت را مخدوش و مضمحل می سازد، شدیداً محکوم است. چه ستاندن جان انسان ها با بمب و اسلحه باشد و چه تجهیز، تسلیح و تحریص طرفین برای گسترش آتش جنگ و آدم کشی.

خون خون می آورد و خشونت خشونت؛ و این چرخه ی باطل همچمنان مرگ می آفریند. بیش از نیم قرن تجربه ی خونبار در سرزمین های فلسطینی ثابت کرده که چرخه ی باطل جنگ و ترور و خشونت هیچ سرانجامی جز تباهی بیشتر و ویرانی فزون تر ندارد. عاملین و محرکان فاجعه ی انسانی امروز در غزه دولت هایی هستند که با تجهیز طرفین به موشک، راکت، بمب و مهمات می پردازند و رخصتی برای ایجاد اندک فضایی جهت گفتگو و مصالحه و قطع این وضعیت نکبت بار نمی دهند. آیا تندتر کردن آتش منازعات از جیب ملت هایی نظیر ایران و بر هم زدن معادلات به ضرر هر نوع ثبات و آرامش در مناطق بحران زده ی فلسطین نتیجه ای جز فاجعه ی غزه می توانست داشته باشد؟

 واگذاری “درک منطق صلح” به خود مردم منطقه انتظاری است که از برخی حاکمان فرصت طلب منطقه می رود و برآورده نمی شود! حاکمانی که لااقل بخشی از هویت و بقای خود را در تدوام جنگ در منطقه تعریف کرده اند و برای این مسأله از هیچ کوششی دریغ نمی ورزند. دست کسانی که به تسلیح و تشویق گروه هایی چون حماس پرداختند، گروهی که تا دیروز با صدام حسین نرد عشق می باخت و بر اثر مرگ صدام جنایتکار ۳ روز عزای عمومی اعلام کرد، به خون انسان های بی گناهی که در طول این مخاصمات به زمین ریخته آلوده است و اکنون می بایست در پیشگاه بشریت پاسخگوی وضعیت تأسف بار غزه باشند. جنایات امروز اسرائیل در غزه به شدت محکوم است. اما به همان اندازه پناه گرفتن گروه های تروریستی در کودکستان ها و بیمارستان ها جهت حمله به طرف مقابل که موجبات بمباران و مرگ بیشتر کودکان و غیرنظامیان را فراهم آورده نیز محکوم و حرکتی ضدبشری است.

 دفتر تحکیم وحدت وضعیت فعلی در نوار غزه و کشتار غیرنظامیان و مردم بیگناه را شدیدا محکوم کرده و قربانی شدن انسان های بی دفاع خصوصا کودکان را حاصل منازعاتی دیگر در صحنه ی منطقه ای و بین المللی می داند. انتظار آن می رفت که پیش از رسیدن فجایع بدین جا، نهادهای بین المللی صلح و حقوق بشر، با وجود سنگ اندازی های برخی رهبران، برای قطع و فصل این کشتارهای ضدبشری اقدامات مؤثرتری انجام دهند. لذا جای آن است که نهادها و سازمانهای بین المللی برای توقف این کشتار خشونت بار و گسستن این تسلسل انتقام جویانه ی ضد بشری تصمیمات عاجلی اتخاذ کرده و در مرحله ی عمل نیز مانع از کشتار انسان های بی دفاع خصوصا کودکان شوند.

 روابط عمومی
دفتر تحکیم وحدت
نهم دیماه هشتاد و هفت

(انتشارات گنجینه) که گلچینی 3 جلدی بود از شعر معاصر ایران. این کتاب بطرز عجیبی مرا درگیر خود کرد ، بطوریکه در خانه ، مدرسه و حتی  مسافرت همراه من بود و از خواندنش حظ میبردم. در آن کتاب به اشعار شاعران زیادی علاقه مند شدم ، و مجموعه کامل اشعارشان را خریدم و خواندم و حتی خیلی ها را از بر شدم ، کسانی مثل فریدون مشیری ، حمید مصدق ، فریدون توللی ، اخوان و آتشی و… اما جالب بود که با دو نفر به هیچ عنوان نتوانستم  ارتباط برقرار کنم ، یکی سهراب و دیگری شاملو. با ورود به دانشگاه محیط اطرافم ادبی تر شد و با  دسته بندی های خاصی از طرفداران شاعران و سبک های مختلف  آنها مواجه شدم . فضایی که شعر فقط برای خوانده شدن نبود و بحث و اظهار نظر در پی داشت . دو نفر از صمیمی ترین دوستانم ، یکی ذوب در سهراب بود و دیگری شیفته شاملو، و اینگونه بود که کم کم با بامداد و سهراب  آشنا شدم .

به سبک نوشته های مناسبتی ، اصلن نمیخواهم یک مطلب کلیشه ای در مورد زندگی شاملو بنویسم ، چرا که او  معتقد بود : ” آثار من خود اتوبيوگرافي كاملي است. من به اين حقيقت معتقدم كه شعر برداشت‌هايي از زندگي نيست. بلكه يك سره خود زندگي است .” حتی قصد افسانه سرایی و تعریف و تمجید بی حساب از بامداد را نیز ندارم که آنرا بزرگترین ظلم در حق کسی میدانم که به اذعان اکثریت غریب به اتفاق ادبیاتی ها به همراه محمود دولت آبادی بیشترین بخت های ایرانی کسب نوبل ادبیات بوده اند . در زمینه شناخت شاملو ، اندیشه هایش و سیر اشعارش گفتنی زیاد است . شاملوی سیاستمدار، شاملوی عاشق پیشه ، شاملوی درد اجتماع کشیده  و شاملوی پیشگو را در فرصتی مناسب و به تفصیل قلمی خواهم کرد . آنچه امروز من را به حرف آورد ، شعر “در آستانه” اوست . شعری که باندازه صدها کتاب ، حرف برای گفتن دارد. گنجینه ای که بعد از 8-7 سال ، هنوز هم  با خواندنش پی به نکته جدیدی می برم ، که تا پیش از این متوجه آن نشده بودم .

تعریفی که شاملو در این شعر از دنیا و انسان و زندگی میدهد ، کوتاه ترین تعریف جامعی است که تابحال دیده ام .تعریفی که در چهارچوب خاصی از تفاوتهای ما گرفتار نمیشود و آنچنان کلی است که هر کسی بسته به حس و حالش از آن برداشت خودش را میکند . جالب اینجاست که احساس او نسبت به پروردگار این دنیا ، آنقدر لطیف ، شخصی  و دوست داشتنی است که هر کس با سابقه ذهنی او و مطالبی که در مورد او نوشته شده ، آشنایی داشته باشد ، تعجب میکند . او به زندگی عشق می ورزد و آنرا فرصتی یگانه برای انجام وظیفه موجودی لطیف و تنها می داند .ادامه دادن  نوشته ام فقط لذت خواندن یا دوباره و چند باره خواندن این مانیفست کاملن زمینی زندگی را از شما میگیرد.

در آستانه

بايد استاد و فرود آمد
بر آستان دري که کوبه ندارد ،

چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشي دربان به انتظار توست و
اگر بي‌گاه
به درکوفتن‌ات پاسخي نمي‌آيد.

کوتاه است در ،
پس آن به که فروتن باشي.

آئينه‌ئي نيک‌پرداخته تواني بود
آن‌جا
تا آراسته‌گي را
پيش از درآمدن
در خود نظري کني

هرچند که غلغله‌ي آن سوي در زاده‌ي توهم توست نه انبوهي‌ي مهمانان ،

که آن‌جا
تو را
کسي به انتظار نيست.
که آن‌جا
جنبش شايد،
اما جمَنده‌ئي در کار نيست:

نه ارواح و نه اشباح و نه قديسان کافورينه به کف
نه عفريتان آتشين‌گاوسر به مشت
نه شيطان بهتان‌خورده با کلاه ِ بوقي‌ي منگوله‌دارش
نه ملغمه‌ي بي‌قانون ِ مطلق‌هاي ِ مُتنافي.

تنها تو
آن‌جا موجوديت مطلقي ،

موجوديت محض،
چرا که در غياب ِ خود ادامه مي‌يابي و غياب‌ات
حضور قاطع ِ اعجاز است.
گذارت از آستانه‌ي ناگزير
فروچکيدن ِ قطره‌ي قطراني‌ست در نامتناهي‌ي ظلمات:

«ــ دريغا
اي‌کاش اي‌کاش
قضاوتي قضاوتي قضاوتي
درکار درکار درکار
مي‌بود!»

شايد اگرت توان شنفتن بود
پژواک آواز ِ فروچکيدن ِ خود را در تالار خاموش ِ کهکشان‌هاي بي‌خورشيد
چون هُرَّست ِ آوار ِ دريغ
مي‌شنيدي:

«ــ کاش‌کي کاش‌کي
داوري داوري داوري
درکار درکار درکار درکار…»

اما داوري آن سوي در نشسته است، بي‌رداي شوم ِ قاضيان.
ذات‌اش درايت و انصاف
هياءت‌اش زمان.
و خاطره‌ات تا جاودان ِ جاويدان در گذرگاه ِ ادوار داوري خواهد شد.

بدرود!
بدرود! (چنين گويد بامداد ِ شاعر:)
رقصان مي‌گذرم از آستانه‌ي اجبار
شادمانه و شاکر.

از بيرون به درون آمدم:

از منظر
به نظّاره به ناظر.

نه به هياءت گياهي،نه به هياءت پروانه‌ئي،نه به هياءت سنگي، نه به هياءت برکه‌ئي،

من به هياءت «ما» زاده شدم
به هياءت پرشکوه انسان

تا در بهار ِ گياه به تماشاي رنگين‌کمان پروانه بنشينم
غرور کوه را دريابم و هيبت دريا را بشنوم
تا شريطه‌ي خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت خويش معنا دهم

که کارستاني ازاين‌دست
از توان درخت و پرنده و صخره و آبشار
بيرون است.

انسان زاده شدن تجسّد ِ وظيفه بود:
توان دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توان شنفتن
توان ديدن و گفتن
توان اندُه‌گين و شادمان‌شدن
توان خنديدن به وسعت دل،
توان گريستن از سُويداي جان
توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شُکوه‌ناک ِ فروتني
توان جليل ِ به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنهائي
تنهائي
تنهائي
تنهائي‌ي عريان.

انسان
دشواري‌ي وظيفه است.

دستان بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدر کامل و هر پَگاه ديگر

هر قلّه و هر درخت و هر انسان ديگر را.

رخصت زيستن را دست‌بسته  دهان‌بسته  گذشتم   دست و دهان بسته گذشتيم

و منظر جهان را

تنها
از رخنه‌ي تنگ‌چشمي‌ي حصار ِ شرارت ديديم و
اکنون
آنک در ِ کوتاه ِ بي‌کوبه در برابر و
آنک اشارت دربان منتظر!

دالان ِ تنگي را که درنوشته‌ام
به وداع
فراپُشت مي‌نگرم:

فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
اما يگانه بود و هيچ کم نداشت.

به جان منت پذيرم و حق گزارم!
(چنين گفت بامداد خسته)

**لینک آثار شاملو با صدای خودش

2- اول دسامبر (11 آذر ) روز جهانی مبارزه با ایدز بود . بیماری که سن ، جنس ، ملیت و یا هیچ خصیصه دیگری نمیتواند سد راه آن شود و تا امروز در حال گسترش بوده است

(هر چند %95 مبتلایان به آن در کشورهای در حال توسعه ساکن بوده اند ). در طی سالهای گذشته دانشمندان و کشورهای زیادی مدعی درمان یا دسترسی به داروی آن شده اند ، از جمله همین محمود آقای خودمان که ادعای درمان ایدز را داشتند ، ولی متاسفانه  این بیماری همچنان لاعلاج باقی مانده است و دانشمندان به این نتیجه رسیده اند برای مقابله با آن باید از مراحل قبل از ابتلا شروع کرد، یعنی پیشگیری . بهمین خاطر روزی را به نام روز جهانی ایدز نامگذاری کرده اند (اول دسامبر) و برای آن نمادی بین المللی و فراگیربا عنوان ” آگاهی و توجه به ایدز” برگزیده اند (تصویر روبان قرمز). بر خلاف درمانش ، پیشگیری از آن چندان مشکل نیست و تنها به آگاهی نیازمند است . آگاهی که انتشار آن وظیفه همه ماست ، هر چند مثل من مطمئن باشید اکثریت قریب به اتفاق خوانندگانتان از آن برخوردارند.

در سایتهای زیادی اطلاعات کافی در این مورد موجود هست (در پایین نوشته لیستشان کرده ام) از جمله در سایت www.iranhiv.com  اطلاعاتی  در زمینه این بیماری ، راههای انتقال و احیانا مراقبت های پزشکی آن وجود دارد . در مورد راههای انتقال بیماری ایدز 4 راه اصلی شناخته شده اند : الف- تماس جنسی حفاظت نشده    ب-انتقال از مادر آلوده به جنین    پ-استفاده از سرنگ و سوزن آلوده به ویروس    ت- انتقال از طریق تزریق خون آلوده

 نکته ای که در این موضوع بیش از همه توجه من را به خودش جلب کرده : آنست که بدلیل اینکه این راهها همگی جزو خطوط قرمزاخلاقی  مرزبندی شده اند ، هیچگاه  به صراحت در مورد آنها حرفی زده نشده . حداکثر در همین حد که نوشته ام ، تماس جنسی حفاظت نشده!!!!!! اینکه این اطلاعات مهم و حیاتی را مخاطبان کم سن وسال و یا کم سواد چگونه هضم میکنند ، خودش بحث جدایی است . چند وقت پیش در یک برنامه رادیویی مهمانی داشتند که در مورد ایدز صحبت میکرد . میگفت: “ تو رو خدا خجالت نکشید ، بروید داروخانه بگویید کاندوم میخواهم ، کاپوت میخواهم .مسئله مرگ وزندگی است و با هیچ کسی شوخی ندارد.”  گفتنی است طی یک اتفاق نادر ، وزیر بهداشت در یک مصاحبه قدم اول را در شفاف سازی مسایل مربوط به ایدز برداشت و در صحبت هایش به اینکه امروزه رفتارهای پر خطر جنسی عامل گسترش ایدزدر کشور هستند ، اشاره کرد . امیدوارم صحبتهای ایشان آغازگر روندی باشد که ارگان ها و تشکل های ذیربط بتوانند بدون پرده پوشی و با صراحت  اطلاعات و آگاهی در زمینه این بیماری را به جامعه منتقل کنند.

در پایان یک نکته را هم  مدنظر داشته باشیم : خانم ها بیشتر از آقایان در معرض ابتلا به این بیماری هستند.

لیست سایت ها و مطالب مفید در مورد ایدز:

رفتار پرخطر جنسی:عامل فعلی شیوع ایدز در ایران

آموزش همگانی ایدز

روز جهانی ایدز در ایران

فیلتر ابلهانه سایت  روز جهانی ایدز 

زندگی مثبت

یک مصاحبه عالی در سایت گاوخونی بنام : این زن حرف نمیزند.

بعد نوشت:

- ویروس ایدز از پوست هم عبور میکند

3-

 این چه حرفیست که درعالم بالاست  بهشت      هرکجا وقت خوش افتاد همانجاست بهشت 
        دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود                گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

 گفتنی ها کم نیست ، من و تو کم گفتیم .ازجمله یک طرح خیلی خوب دارم برای قصه نویسی. حیف که دیگه دل و دماغ اون روزها رو ندارم…..

ما دانشجویان ، تنها سربازان پیاده نظامی بوده ایم ، برای احزاب نوپا با اندیشه های پوشالی و دروغ های خوش رنگ و لعاب . به زبان ساده تر بگویم : 16 آذر را  دوست داشتیم و بقول دکتر شریعتی سه قطره خون مقدس این روز ، مایه افتخارمان بود ، ولی از سیاست و پلشتی هایش حالمان بهم میخورد . گروه ها و احزاب منتظر سو استفاده از هر حرکت ما بودند ، حتی جشنی صنفی ، مثل روز دانشجو. و اینگونه بود که جشن روزی دوست داشتنی ، مثل روز دانشجو ، کمرنگ و کمرنگ تر شد .

خیلی دلم میخواهد بدانم ، دانشجوهای امروز در چه حال و هوایی هستند ؟ آیا روز 16 آذر در آنها احساسی بر می انگیزد ؟ آیا به دانشجو بودن خود افتخار میکنند ؟ البته جواب سوالم ، برای خودم تا اندازه ای روشن است . یکی ، دو سال آخر تحصیل خودم  و حتی بعد از آن هم که کم و بیش با دانشگاه مرتبط بوده ام ، روند حرکت کلی جامعه دانشجویی را تا حدی  درک کرده ام  . به بعضی از دانشگاه ها و دانشجوهای امروز که نگاه میکنم ، دبستان هایی پر از محصلان با سن بالا می بینم ، مثل مدارس بزرگسالان زمان ما ، که بزرگترین دغدغه هایشان ، از شکم بالاتر نمی آید . ( قصد توهین ندارم ، اما متاسفانه قشر یاد شده ، اکثریت را تشکیل میدهند. با این حال از صمیم قلب امیدوارم ، مشاهدات و نتیجه گیری های من هذیان باشد )  نا گفته نماند که به شخصه  ، گناهی را متوجه آنها نمیدانم . نه جامعه ما و نه خانواده های ما اجازه رشد فرزند های متفکر و مستقل را نمی دهند . هزینه های جانبی دغدغه داشتن ، فکر کردن ، کتاب خواندن و نگاشتن ، در این سال ها آنقدر زیاد بوده ، که حتی اگر کسی هم بفهمد و بداند ، خواهد فهمید بجز چشم ها را بستن و زبان در کام گرفتن ، چاره دیگری ندارد .

چند وقت پیش تکه ای از یک مصاحبه رادیو تلویزیونی را در سایت youtube.com دیدم ، مجری از مردی پرسید : قربان  می دانید روز 27 خرداد ماه چه روزی است ؟  پیرمرد بادی به گلو انداخت و گفت : روز 22 بهمن است . واقعا دوست دارم بدانم ، چند درصد از دانشجویان امروز ما میدانند که 16 آذر چه روزی است و چه اتفاقی در آن افتاده است؟

پ.ن.1 : روز 27 خرداد ، اگر اشتباه نکنم ، روز حماسه ملی انتخاب یگانه ابر مرد هاله دار و منجی تاریخ و فرهنگ و ادب و ورزش و کشاورزی و بهداشت و محیط زیست ایران و بلکه جهان ، بوده است .

پ.ن.2 : این  درست که مدت زیادی نیست این وبلاگ رو راه انداختم ، اما سالهاست ، خواننده پر و پا قرص وبلاگ های مختلف هستم و خودم این طور فکر میکنم که حدودن جامعه وبلاگ نویس و وبلاگ خوان را میشناسم و کاملا به این نکته واقفم که بیشتر آنها را جامعه جوان و دانشگاهی تشکیل میدهند . اما دانشجوهای امروز رو که میبینم ، خیلی دلم براشون میسوزه . این پست بهیچ وجهی قصد توهین و اهانت به کسی رو نداره ، و بجز یک تجدید خاطره ، کمی درددل هم چاشنی اش شده .( اگر هم احیانا از خواندنش ناراحت شدید ، شما جزو ” اون دسته” یا ” بعضی از ” ها نیستید!!!!!! )

پ.ن.3 : خیلی خوشحال میشوم ، دیدگاه های موافق و مخالفتان را به اشتراک بگذارید .

پ.ن.4: درسایت روزآنلاین مطلبی نوشته بود ، در مورد فعالیت های دانشجویی در یکسال شمسی گذشته با آمار و ارقام و حتی نام دانشجویان .که تا حد زیادی درستی این نوشته من را زیر سوال میبرد. اگر خواستید ،میتوانید آنرا از این آدرس مطالعه کرده و قضاوت کنید .

بنظر من مطلب ” بازی ماشین زمان” پزشگ وبلاگستان ، انتخاب هوشمندانه ای است . چون هر کسی با فراق بال میتواند دسترسی به رویا هایش را از این طریق برنامه ربزی کند و نتیجه را مکتوب . هر چند ، هنوز فرصت نکرده ام ، مطالبی را که دیگر دوستان نوشته اند ، بخوانم و نتیجه واقعی را ارزیابی کنم ، اما جا دارد از دکتر مجیدی بخاطر این انتخاب ظریف  تشکر کنم .

و اما اندیشه خودم ، من فکر میکنم مفهوم زمان بشدت نسبی است .

 زمانی که کودک و نوجوان بودم ، خدا خدا میکردم که زودتر بزرگ شوم . اما اکنون که چندین سال گذشته است ، در حسرت یک دقیقه کودکی هستم . ماشین زمان را میتوان از دو جنبه بررسی کرد:

1 – با حرکت ماشین زمان به جلو یا عقب سن من کم و زیاد شود : یعنی مثلا با حرکت به گذشته من تبدیل بشوم به همان حاجیت کوچولوی آرام و مهربان  یا برعکس با حرکت بسمت آینده ، تبدیل شوم به پیرمردی …. . در این حالت  من حرکت به گذشته را ترجیح میدهم . روزهای مدرسه را ، بازی های کودکانه و شیطنت ها را ، تشویق ها وتنبیه ها را حاضرم به هر قیمتی هم که باشد ، دوباره به چنگ بیاورم .لذت ناب سادگی ها ، صمیمیت ها و بی مسئولیتی های آنروز را نمیشود با هیچ معیاری سنجید .

البته از شما چه پنهان ، افزایش سن با حرکت ماشین رو به جلو هم برای من جذابیت خاص خودش را دارد . چون میتوانم تا جایی که عمرم باقیست ، تخته گاز برانم و به جایی برسم که حتما از این دنیا بهتر است.

2- در همین سن و با همین تجارب و داشته ها و آموخته ها ، سوار بر ماشین زمان به گذشته و آینده سفر کنم : در این حالت بدون تردید سفر به گذشته را انتخاب میکنم .من از طرفداران سر سخت ضرب المثل ” هر سال میگوییم دریغ از پارسال” هستم . صحتش را در طول سالیان به چشم دیده ام . وقتی به روز های بچگی ام نگاه میکنم ،  از این مقایسه جز افسوس و دریغ نصیبی نمیبرم. آنروز ها و امروز . روزهایی که خانواده معنا ومفهوم داشت و هر کسی ساز خودش را کوک نمی کرد . مروت و جوانمردی ارزش بود . بزرگترها در کنارمان بودند و سایه شان بر سر ما . روابط بی غل وغش بود و منفعت طلبی های شخصی  جای عواطفمان را نگرفته بود. با خیال راحت از میوه فروش و بقال و نانوا خرید میکردیم .اینگونه اسیر تجملات  و بنده طمع سیری ناپذیر نبودیم . همه روی یک کشتی بودیم و اوامر ناخدا را قبول داشتیم ، نه اینگونه روی جزیره های جدا از هم و گسسته . با طبیعت دوست بودیم و پیک نیک های آخر هفته مان ، لغو ناشدنی بود . چون کسی اسیر ظواهر نبود و فلانی بخاطر کفش یا لباس تکراری پوشیدن ، حاضر نبود لذت با جمع بودن را از خود و بقیه خانواده اش دریغ کند . باغ ها و جنگل هایمان را بخاطر زیباییشان دوست داشتیم ، نه بخاطر اسکناس هایشان . روزهای طلایی مان گذشته و اکنون جدا از هم  با عینک بد بینی ، یکدیگر را به نظاره نشسته ایم . روندی که با سرعت هر چه تمام تر در پیش گرفته ایم ، از بین بردن طبیعت ، دوستی ها و آرامش است . دلم لک زده برای روزی که بی خیال ، کنار حوض مادربزرگ به تماشای ماهی های قرمز کوچولو مینشستم و اینگونه اسیر ساعت و دقیقه و ثانیه نبودم .